ਰਾਖਨਹਾਰਾ

[ਸੰ:। ਸੰਸਕ੍ਰਿਤ, ਰਕਸ਼ਕ। ਪੰਜਾਬੀ, ਰਖਣਾ] ਬਚਾਉਣ ਵਾਲਾ। ਯਥਾ- ‘ਰਾਖਨਹਾਰ ਦਇਆਲ’ (੮੯੪), ਤਥਾ-’ਤੁਝ ਰਾਖਨਹਾਰੋ ਮੋਹਿ ਬਤਾਇ’ (੧੧੯੪)।