ਰੂਆਇਦਾ

[ਕ੍ਰਿ:। ਦੇਖੋ, ‘ਰੂਆਇਆ’] ਰੁਆਉਂਦਾ ਹੈ। ਯਥਾ- ‘ਸਿਰ ਊਪਰਿ ਕਾਲੁ ਰੂਆਇਦਾ’ (੧੦੬੧), ਕਾਲ ਸਿਰ ਪਰ ਖੜੋ ਕੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਰੁਆ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਭਾਵ ਲੋਕ ਮੌਤ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰ ਕਰ ਰੋਂਦੇ ਹਨ।