ਲਾਵਸਿ

[ਕ੍ਰਿ:। ਪੰਜਾਬੀ, ਲਾਉਣਾ, ਲਾਵਣਾ] ਲਾਂਵਦਾ। ਯਥਾ- ‘ਜਿਸ ਕਾ ਜਾਸੁ ਸੁਨਤ ਭਵ ਤਰੀਐ ਤਾ ਸਿਉ ਰੰਗੁ ਨ ਲਾਵਸਿ ਰੇ’ (੧੦੦੦), ਤਥਾ-’ਕਰਿ ਪਟੰਬੁ ਗਲੀ ਮਨੁ ਲਾਵਸਿ’ (੧੫੫), ਠੱਗੀ ਕਰ ਕੇ ਗੱਲਾਂ ਵਿੱਚ ਮਨ ਨੂੰ ਲਾਂਵਦਾ ਹੈ।