ਵਰਯਉ

[ਕ੍ਰਿ:। ਡੋਮ ਭਾਸ਼ਾ। ਦੇਖੋ, ‘ਵਸ ੩.’ । ਵਰਸਣਾ ਤੋਂ ਵੱਸਣਾ, ਵਰ੍ਹਨਾ, ਵਰ੍ਹਨਾ ਦਾ ਭੂਤਕਾਲ ਵਰ੍ਹਿਆ, ਇਸ ਦਾ ਡੋਮ ਭਾਸ਼ਾ ਵਿੱਚ ਰੂਪ ਵਰਯਉ] ਵਰਸਿਆ, ਵਸਿਆ, ਮੀਂਹ ਵਰਸਣ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਲਾਭ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਤੋਂ ਵਰਸਨਾ, ਵਰ੍ਹਨਾ, ਲਾਭ ਦੇਣ ਦੇ ਅਰਥਾਂ ਵਿੱਚ ਵਰਤੀਂਦਾ ਹੈ। ਕਿਸੇ ਤੇ ਵਰਸਣਾ-ਮੁਰਾਦ ਹੈ ਮੇਹਰ ਕਰਨੀ, ਲਾਭ ਦੇਣਾ। ਯਥਾ- ‘ਗੁਰਿ ਨਾਨਕਿ ਅੰਗਦੁ ਵਰ੍ਹਉ ਗੁਰਿ ਅੰਗਦਿ ਅਮਰ ਨਿਧਾਨੁ’ (੧੪੦੭), ਗੁਰੂ ਨਾਨਕ ਜੀ ਨੇ ਅੰਗਦ ਨੂੰ ਵਰੋਸਾਇਆ ਅਰ ਗੁਰੂ ਅੰਗਦ ਜੀ ਨੇ ਗੁਰੂ ਅਮਰਦਾਸ ਨੂੰ [ਨਿਧਾਨ] ਨਿਧਾਂ ਦਾ ਘਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।