ਸਘਨ

[ਗੁ:। ਸੰਸਕ੍ਰਿਤ, ਸ+ਘਨ] ੧. ਗਾਹੜਾ, ਸੰਘਣਾ। ਯਥਾ- ‘ਸਘਨ ਬਾਸੁ ਕੂਲੇ’ (੧੧੮੫) ਸੰਘਣੀ ਵਾਸ਼ਨਾ (ਕੂ) ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਅਥਵਾ ੨. ਸੰਘਣੀ ਵਾਸ਼ਨਾ ਵਾਲੇ ਤੇ ਕੋਮਲ ਹਨ, ਅਥਵਾ ੩. (ਸਘਨ ਬਾਸ) ਚੰਦਨ ਦੇ (ਕੂਲੇ) ਸਮੀਪ ਹੀ (ਇਹ ਸੁੱਕੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ)।