ਸਲਾਮਤਿ

[ਗੁ:। ਅਰਬੀ] ੧. ਜੀਉਂਦੇ ਹੋਣਾ, ਜੋ ਨਾਸ਼ ਨਾ ਹੋਇਆ ਹੋਵੇ, ਜੀਉਂਦਾ ਜਾਗਦਾ। ਯਥਾ- ‘ਤੂ ਸਦਾ ਸਲਾਮਤਿ ਨਿਰੰਕਾਰ’ (੩), ਹੇ ਨਿਰੰਕਾਰ ਤੂੰ ਸਦਾ ਅਵਿਨਾਸ਼ੀ ਹੈਂ। ੨. ਜੀਵਨ ਸਮੇਂ, ਭਾਵ ਸਰੀਰ ਹੁੰਦਿਆਂ। ਯਥਾ- ‘ਨਾਨਕਿ ਸਲਾਮਤਿ ਥੀਵ ਦੈ’ (੯੬੬), ਗੁਰੂ ਨਾਨਕ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਹੁੰਦਿਆਂ (ਤਿਲਕ ਦਿੱਤਾ)। ੩. ਸਹੀ ਸਲਾਮਤ=ਸੁੱਖੀ ਸਾਂਦੀ। ਯਥਾ- ‘ਸਹੀ ਸਲਾਮਤਿ ਮਿਲਿ ਘਰਿ ਆਏ’ (੮੨੭)।