ਸਹੇਰਾ

[ਸੰ:। ਸੰਸਕ੍ਰਿਤ, ਸਖੀ। ਪ੍ਰਾਕ੍ਰਿਤ, ਸਹ=ਪੁਰਖ ਮਿਤ੍ਰ, ਇਸੇ ਦਾ ਇਸਤ੍ਰੀ ਲਿੰਗ-ਸਹੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੇ ਪੰਜਾਬੀ ਰੂਪ ਹਨ-ਸਹੀ, ਸਹੀਆਂ, ਸਹੀਓ। ਇਸ ਤੋਂ ਸਹੇਲੀ ਬਣਦੀ ਹੈ, ਸਹੇਲੀ ਦਾ ਪੁਲਿੰਗ ਸਹੇਲਾ, ‘ਲ’ ਤੇ ‘ਰ’ ਦੀ ਸ਼੍ਵਰਣਤਾ, ਸਹੇਲਾ ਦਾ ਬਣਿਆ-ਸਹੇਰਾ] ਮਿੱਤ੍ਰ ਪਿਆਰਾ। ਯਥਾ- ‘ਭਾਈ ਬੰਧ ਕੁਟੰਬ ਸਹੇਰਾ’ (੭੯੪)।