ਸੀਗਾਰ

[ਸੰ:। ਸੰਸਕ੍ਰਿਤ, ਸ਼੍ਰਿਗਾਰ = ਨੌਂ ਰਸਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇਸਤ੍ਰੀ ਪੁਰਖ ਦੇ ਪ੍ਯਾਰ ਵਾਲਾ ਰਸ। ੨. ਸਜਾਵਟ ਦੇ ਸਾਮਾਨ] ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਸੁੰਦ੍ਰਤਾ ਦਾ ਵਾਧਾ ਹੋਵੇ, ਇਹੋ ਜਿਹੇ ਬਸਤ੍ਰ ਗਹਿਣੇ ਆਦਿਕ ਸਾਮਾਨ ਜੋ ਅਕਸਰ ੧੬ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਯਥਾ- ‘ਸੋਲਹ ਕੀਏ ਸੀਗਾਰ ਕਿ ਅੰਜਨੁ ਪਾਜਿਆ’ (੧੩੬੧), ਤਥਾ-’ਕੀਓ ਸਿੰਗਾਰੁ ਮਿਲਨ ਕੇ ਤਾਈ’ (੪੮੩), ਪ੍ਰਭੂ ਮਿਲਣ ਲਈ (ਜਪ ਤਪ ਆਦੀ) ਸ਼ਿੰਗਾਰ ਕੀਤੇ।