ਸੁੰਦਰ

[ਗੁ:। ਸੰਸਕ੍ਰਿਤ, ਸੁੰਦਰ] ੧. ਸੋਹਣਾ, ਫਬਿਆ ਹੋਇਆ। ਯਥਾ- ‘ਅਤਿ ਸੁੰਦਰ ਕੁਲੀਨ ਚਤੁਰ ਮੁਖਿ ਙਿਆਨੀ ਧਨਵੰਤ’ (੨੫੩)। ੨. ਸ੍ਰੀ ਗੁਰੂ ਅਮਰਦਾਸ ਸਾਹਿਬ ਜੀ ਦੇ ਪੋਤੇ ਦਾ ਨਾਉਂ ਹੈ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ‘ਸਦ’ ਬਾਣੀ ਰਾਮਕਲੀ ਰਾਗਨੀ ਵਿੱਚ ਹੈ। ਯਥਾ- ‘ਕਹੈ ਸੁੰਦਰ ਸੁਣਹੁ ਸੰਤਹੁ’ (੯੨੪)।