ਸੂਰਜ

[ਸੰ:। ਸੰਸਕ੍ਰਿਤ, ਸੂਰਯ। ਪੰਜਾਬੀ, ਸੂਰਜ] ਸੂਰਜ, ਦਿਨੀਅਰ। ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਚੱਲ ਰਿਹਾ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਪੁੰਜ, ਜੋ ਦਿਨ ਵੇਲੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਚਾਨਣਾ ਤੇ ਗਰਮੀ ਦੇਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਖਗੋਲ ਦੇ ਵਿਦਵਾਨਾਂ ਨੇ ਬੁਧ, ਮੰਗਲ, ਧਰਤੀ ਆਦਿ ਸਾਰੇ ਗ੍ਰਹਿਆਂ ਦਾ ਕੇਂਦਰ ਵਾਂਙ ਮੰਨਿਆ ਹੈ। ਯਥਾ- ‘ਸੂਰਜੁ ਚੜਿਆ ਪਿੰਡੁ ਪੜਿਆ’ (੪੩੯)।