ਸੰਘਾਰ

ਸੰ. ਸੰਹਾਰ. ਸੰਹਾਰਣ. ਸੰਗ੍ਯਾ- ਨਾਸ਼. ਤਬਾਹੀ. ਛੁਟਹਿ ਸੰਘਾਰ ਨਿਮਖ ਕਿਰਪਾ ਤੇ.” (ਸਾਰ ਮਃ ੫) ੨. ਵਧ. ਕਤਲ.¹ “ਹੋਆ ਅਸੁਰਸੰਘਾਰੁ.” (ਸ੍ਰੀ ਅਃ ਮਃ ੫) “ਅਸੁਰ ਸੰਘਾਰਣ ਰਾਮ ਹਮਾਰਾ.” (ਮਾਰੂ ਸੋਲਹੇ ਮਃ ੧) “ਤਸਕਰ ਪੰਚ ਸਬਦਿ ਸੰਘਾਰੇ.” (ਰਾਮ ਅਃ ਮਃ ੧) ੩. ਪ੍ਰਲੈ। ੪. ਚੰਗੀ ਤਰਾਂ ਇਕੱਠਾ ਕਰਨ ਦੀ ਕ੍ਰਿਯਾ। ੫. ਸਿੰਧੀ. ਸੰਘਾਰੁ. ਸ੍ਵਦੇਸੀ ਪੁਰਖ। ੬. ਬਹਾਦੁਰ। ੭. ਪਿਆਰਾ. ਪ੍ਰਿਯ. ¹ਜਦ ਸੰਘਾਰ ਅਥਵਾ ਸੰਘਾਰਣ ਸ਼ਬਦ ਦੂਜੇ ਸ਼ਬਦ ਦੇ ਅੰਤ ਆਉਂਦਾ ਹੈ

« ਸ਼ਬਦਾਰਥ ਦੇ ਮੁੱਖ ਪੰਨੇ ਤੇ ਜਾਓ