ਅਚੇਤ

[ਗੁ:। ਸੰਸਕ੍ਰਿਤ, ਅਚੇਤਨ] ੧. ਗਿਆਨ ਹੀਨ, ਜੜ੍ਹ। ਯਥਾ- ‘ਅਚੇਤ ਪਿੰਡੀ ਅਗਿਆਨ ਅੰਧਾਰੁ’ (੮੪੨), ਭਾਵ ਨਾਮ ਦੇ ਬਾਝ ਇਹ ਜੜ੍ਹ ਦੇਹ ਅਗ੍ਯਾਨ ਤੇ ਹਨੇਰਾ ਹੈ। ੨. ਜੋ ਗੱਲ ਅਥਵਾ ਕੰਮ ਚਿਤ ਚੇਤੇ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਜੋ ਕੰਮ ਇਰਾਦੇ ਵਿਚ ਨਾ ਹੋਵੇ। ਤਥਾ-’ਨਰ ਅਚੇਤ ਪਾਪ ਤੇ ਡਰੁ ਰੇ’ (੨੨੦)। 31