ਅੰਚ

[ਸੰ:। ਸੰਸਕ੍ਰਿਤ, ਅਗ੍ਹ੍ਹਚਿ; ਪ੍ਰਾਕ੍ਰਿਤ ਅਚਿ] ਸੇਕ, ਤਪਸ਼, ਅੱਗ। ‘ਸੰਤ ਜਨਾ ਕਉ ਜਮੁ ਜੋਹਿ ਨ ਸਾਕੈ ਰਤੀ ਅੰਚ ਦੂਖ ਨ ਲਾਈ’ (੧੧੫੫)।