ਆਗਰ

[ਗੁ:। ਸੰਸਕ੍ਰਿਤ, ਅਗ੍ਰ= ਸ੍ਰੇਸ਼ਟ, ਚੰਗਾ] ੧. ਸ੍ਰੇਸ਼ਟ ਲੋਕ। ਤੱਤ ਵੇਤਾ ਲੋਕ। ਯਥਾ- ‘ਚਾਰਿ ਚਰਨ ਕਹਹਿ ਬਹੁ ਆਗਰ’ (੩੨੪), ਤੱਤ ਵੇਤਾ ਲੋਕ ਉਸ ਨੂੰ ਚਾਰ ਪੈਰਾਂ ਵਾਲਾ (ਪਸ਼ੂ) ਆਖਦੇ ਹਨ। ੨. [ਸੰਸਕ੍ਰਿਤ, ਅਗ੍ਰ = ਪਹਿਲਾ] ਅਗੇ, ਪਹਿਲੇ। ਯਥਾ- ‘ਨਿਰਮਲ ਨਾਮੁ ਸੁਧਾ ਪਰਪੂਰਨ ਸਬਦ ਤਰੰਗ ਪ੍ਰਗਟਿਤ ਦਿਨ ਆਗਰੁ’ (੧੪੦੪), ਮਲ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਜੋ ਈਸ਼੍ਵਰ ਦਾ ਨਾਮ ਹੈ, ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸ਼ਬਦ, ਅਨੰਦ ਦੇ ਲਹਿਰੇ ਵਾਲਾ ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਦਿਨ ਤੋਂ ਅਗੇ (ਸਵੇਰ ਵੇਲੇ)।