ਆਹ

[ਸੰ:। ਸੰਸਕ੍ਰਿਤ, ਆਸ਼ਵ। ਆਸ ਦੇ ‘ਸ’ ਨੂੰ ‘ਹ’ ਦਾ ਆਦੇਸ਼* ਹੈ] ਆਸ, ਚਾਹ। ਯਥਾ-ਬਿਰਥਾ ਕੋਇ ਨ ਜਾਇ ਜਿ ਆਵੈ ਤੁਧੁ ਆਹਿ’ (੯੬੨), ਜੋ ਤੇਰੀ ਆਸ (ਕਰ) ਆਵੇ ਅਰਥਾਤ ਚਾਹ ਕੇ ਆਵੇ। ਯਥਾ- ‘ਰੇ ਮਨ ਮੇਰੇ ਤੂੰ ਤਾ ਕਉ ਆਹਿ’ (੧੮੭), ਹੇ ਮੇਰੇ ਮਨ! ਤੂੰ ਉਸ (ਆਤਮਾ) ਨੂੰ ਚਾਹ। ਏਥੇ ‘ਆਹ’ ਕ੍ਰਿਯਾ ਰੂਪ ਹੈ। *ਜੇ ਅੱਖਰ ਕਿਸੇ ਅੱਖਰ ਦੇ ਬਦਲੇ ਲਗੇ।