[ਵਿਸ਼ੇਸਣ ਵਿਸ਼ੇਸ੍ਯ। ਸੰਸਕ੍ਰਿਤ, ਉਚ। ਸਥਲ] ਉੱਚੇ ਅਸਥਾਨ, ਭਾਵ ਹਿਰਦਾ ਜੋ ਹੰਕਾਰ ਨਾਲ ਉੱਚਾ ਹੋ ਕੇ ਮਾਨੋ ਸੁੱਕਾ ਥਾਂ ਬਣ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਯਥਾ- ‘ਊਚੈ ਥਲਿ ਫੂਲੇ ਕਮਲ ਅਨੂਪ’ (੮੯੮), ਜੋ ਸੁੱਕੇ ਹਿਰਦੇ ਸਨ (ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੇ ਗੁਣਾਂ-ਰੂਪੀ) ਕੌਲ ਫ਼ੁੱਲ ਖਿੜੇ।
ਸ੍ਰੋਤ: ਭਾਈ ਵੀਰ ਸਿੰਘ ਸ਼ਬਦਾਰਥ
« ਸ਼ਬਦਾਰਥ ਦੇ ਮੁੱਖ ਪੰਨੇ ਤੇ ਜਾਓ