ਕੰਕਰੁ

[ਸੰ:। ਸੰਸਕ੍ਰਿਤ, ਕਿੰ+ਕਰ] ਸੇਵਕ। ਯਥਾ- ‘ਜਮ ਕੰਕਰ ਮਾਰਿ ਬਿਦਾਰਿਅਨੁ’ (੧੪੨੪), ਜਮ ਰਾਜੇ ਦੇ ਸੇਵਕ, ਭਾਵ ਜਮਦੂਤ। ਤਥਾ-’ਜੰਮ ਕੰਕਰੁ ਨੇੜਿ ਨ ਆਇਆ’ (੬੨੩)।