ਕਰੇਰੈ

[ਗੁ:। ਪੰਜਾਬੀ, ਕਰਨਾ ਤੋਂ] ਕਰਨ ਵਾਲੀ। ਯਥਾ- ‘ਬਾਂਛਉ ਧੁੂਰਿ ਪਵਿਤ੍ਰ ਕਰੇਰੈ’ (੧੩੦੪)।