ਕਹੁਁ

[ਕ੍ਰਿ:। ਦੇਖੋ, ‘ਕਹੰਤ’] ਆਖ, ਪਰ ਮੁਰਾਦ ਹੈ ਆਖਦੇ ਹਨ। ਯਥਾ- ‘ਕਹੁ ਨਾਨਕ ਹਮ ਨੀਚ ਕਰੰਮਾ’ (੧੨)।