ਕੇਹੁ

[ਵਿਸ਼ੇਸਣ। ਪੰਜਾਬੀ] ਕੋਈ। ਯਥਾ- ‘ਊਨ ਥਾਉ ਨ ਕੇਹੁ’ (੧੨੨੬)।