ਖੀਣਉ

[ਕ੍ਰਿ:। ਸੰਸਕ੍ਰਿਤ, ਕਸ਼ੀਣ। ਪੰਜਾਬੀ, ਖੀਣਉ] ਨਾਸ਼ ਹੁੰਦੇ। ਯਥਾ- ‘ਪੰਜਿ ਸਿਧੁ ਪੈਤੀਸ ਨ ਖੀਣਉ’ (੧੩੯੪)।