ਦੁਹਿ

[ਕ੍ਰਿ:। ਸੰਸਕ੍ਰਿਤ, ਦੋਹਨ=ਚੋਣਾ] ਚੋ ਕੇ। ਯਥਾ- ‘ਦੂਧਹਿ ਦੁਹਿ ਜਬ ਮਟੁਕੀ ਭਰੀ’ (੧੧੬੬), ਤਥਾ-’ਗਲਾ ਬਾਂਧਿ ਦੁਹਿ ਲੇਇ ਅਹੀਰੁ’ (੧੨੫੨)।