ਦੋਸੁ

[ਸੰ:। ਸੰਸਕ੍ਰਿਤ, ਦੋਸ] ਐਬ, ਪਾਪ, ਕਸੂਰ। ਦੇਖੋ, ‘ਦੋਸੀ ਦੋਸੁ ਧਰੇ’