[ਸੰ:। ਸੰਸਕ੍ਰਿਤ, ਨਿਵਾਹਣ=ਮੁਕਾਉਣਾ। ਪੰਜਾਬੀ, ਨਿਬੇੜਾ, ਨਿਬੇਰਾ, ਰ, ੜ ਦੀ ਸਵਰਣਤਾ, ਕਿਸੇ ਗੱਲ ਯਾ ਮਾਮਲੇ ਨੂੰ ਐਉਂ ਮੁਕਾ ਦੇਣਾ ਕਿ ਮਾਨੋਂ ਫੇਰ ਨਹੀਂ ਛਿੜੇਗਾ] ੧. ਨਿਬੇੜਾ, ਫ਼ੈਸਲਾ। ਯਥਾ- ‘ਖੇਤ ਹੀ ਕਰਹੁ ਨਿਬੇਰਾ’ (੧੧੦੪)। ੨. ਨਿਬੇੜਿਆ। ਯਥਾ: ‘ਮਿਲਿ ਰਾਜਨ ਰਾਮ ਨਿਬੇਰਾ’ (੬੨੧)।
ਸ੍ਰੋਤ: ਭਾਈ ਵੀਰ ਸਿੰਘ ਸ਼ਬਦਾਰਥ
« ਸ਼ਬਦਾਰਥ ਦੇ ਮੁੱਖ ਪੰਨੇ ਤੇ ਜਾਓ