ਨਾਵੜਾ

[ਸੰ:। ਸੰਸਕ੍ਰਿਤ, ਨਾਮਨ। ਪੰਜਾਬੀ, ਨਾਂਵ। ੜਾ ਲਾਡਮਈ ਪ੍ਰਤੇ] ਨਾਮ, ਨਾਉਂ। ਯਥਾ: ‘ਨਾਵੜਾ ਲਈਐ ਕਿਸੁ’ (੧੪੨੦)।