ਨਿਮਾਣੇ

[ਗੁ:। ਸੰਸਕ੍ਰਿਤ, ਨਿਰ੍ਹ੍ਹ+ਮਾਨ=ਆਦਰ। ਪੰਜਾਬੀ, ਨਿਮਾਣਾ, ਨਿਰਮਾਨ] ਮਾਣ ਤੋਂ ਹੀਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਕੋਈ ਆਦਰ ਨਾ ਕਰੇ। ਯਥਾ- ‘ਮਾਣੁ ਨਿਮਾਣੇ ਤੂੰ ਧਣੀ’ (੩੯੬), ਤਥਾ-’ਕਿਸ ਹੀ ਕੋਈ ਕੋਇ ਮੰਞੁ ਨਿਮਾਣੀ ਇਕੁ ਤੂ’ (੭੯੧)।

« ਸ਼ਬਦਾਰਥ ਦੇ ਮੁੱਖ ਪੰਨੇ ਤੇ ਜਾਓ