ਨਿਰਾਲੰਬ

[ਗੁ:। ਸੰਸਕ੍ਰਿਤ, ਨਿਰਾਲਮ੍ਹ੍ਹਬ। ਨਿਰ੍ਹ੍ਹ+ਆਲੰਬ] ੧. ਆਸਰੇ ਰਹਿਤ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਦੇ ਆਸਰੇ। ੨. ਵਾਹਿਗੁਰੂ। ਯਥਾ- ‘ਨਿਰਾਲੰਬੁ ਨਿਰਾਹਾਰ ਨਿਹਕੇਵਲੁ’ (੧੩੩੨)।