ਨਿਸ੍ਤਾਰ

[ਸੰ:। ਦੇਖੋ, ‘ਨਿਸਤਰੇ’] ਪਾਰ ਹੋਣਾ, ਤਰ ਜਾਣਾ, ਮੁਕਤੀ। ਯਥਾ- ‘ਤੁਮ ਹੀ ਤੇ ਮੇਰੋ ਨਿਸਤਾਰ’ (੮੫੬)।