ਪਚੀਜੈ

[ਕ੍ਰਿ:। ਸੰਸਕ੍ਰਿਤ, ਧਾਤੂ। ਡੁਪਚਸ੍ਹ੍ਹ=(ਪਾ ਕੇ), ਪਕਾਉਣਾ] ਸਾੜਦਾ ਹੈ (ਹੋਰਨਾਂ ਨੂੰ)। ਯਥਾ- ‘ਵਿਚਿ ਮਾਇਆ ਪਚੈ ਪਚੀਜੈ’ (੧੩੨੬)।