ਪੇਈਐ

[ਸੰ:। ਸੰਸਕ੍ਰਿਤ, ਪਿਤ੍ਰਿਗ੍ਰਹ* । ਹਿੰਦੀ, ਪੀਹਰ। ਪੁ: ਪੰਜਾਬੀ, ਪੇਈਆ। ਨ: ਪੰਜਾਬੀ, ਪੇਉਕਾ ਯਾ ਪੇਕਾ] ਪੇਕੇ ਭਾਵ ਸੰਸਾਰ। ਯਥਾ- ‘ਨਾਨਕ ਸੁਤੀ ਪੇਈਐ ਜਾਣੁ ਵਿਰਤੀ ਸੰਨਿ’ (੨੩), ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਪੇਕੇ ਵਿੱਚ ਭਗਤੀ ਵੱਲੋਂ ਸੁੱਤੇ, ਭਾਵ ਬੇਮੁਖ ਹਨ ਜਾਣੋਂ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਚਾਨਣੇ ਹੀ ਸੰਨ੍ਹ ਲੱਗ ਰਹੀ ਹੈ। *ਖ੍ਯਾਲ ਹੈ ਕਿ ਜੀਕੂੰ ਪ੍ਰਯਾਣ ਦਾ ਪਇਆਣ ਪੁਰਾਤਨ ਪੰਜਾਬੀ ਨੇ ਬਣਾਇਆ ਹੈ ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਿਤ੍ਰਿਗ੍ਰਹ ਦਾ ਪੇਈਆ ਹੈ ਜੋ ਹਿੰਦੀ ਵਿੱਚ ਪੀਹਰ ਜਾ ਬਣਿਆ ਹੈ, ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੰਸਕ੍ਰਿਤ, ਪੈਣ ਤੋਂ ਪਿਈਣੀ ਬਣਿਆ ਜਾਪਦਾ ਹੈ।

« ਸ਼ਬਦਾਰਥ ਦੇ ਮੁੱਖ ਪੰਨੇ ਤੇ ਜਾਓ