ਬਜਰ

[ਸੰ:। ਸੰਸਕ੍ਰਿਤ, ਵਜ੍ਹ੍ਹ। ਪੰਜਾਬੀ, ਬੱਜਰ] ੧. ਪੱਥਰ। ਦੇਖੋ, ‘ਬਜਰ ਕਪਾਟ’ ੨. [ਗੁ:] ਪੱਥਰ ਦਾ ਭਾਵ ਬਹੁਤ ਕਰੜੇ ਤੋਂ ਹੈ। ਯਥਾ- ‘ਬਜਰ ਕੁਠਾਰੁ ਮੋਹਿ ਹੈ ਛੀਨਾਂ ਕਰਿ ਮਿੰਨਤਿ ਲਗਿ ਪਾਵਉ’ (੬੯੩), ਬੱਜਰ (ਦੇ) ਕੁਹਾੜੇ ਨਾਲ ਮੋਹ ਨੂੰ ਕੱਟਿਆ ਹੈ, (ਸੰਤਾਂ ਦੀ) ਮਿੰਨਤ ਕਰ ਕੇ ਤੇ ਚਰਨੀਂ ਪੈ ਕੇ।