ਬਿਆਜੁ

[ਸੰ:। ਸੰਸਕ੍ਰਿਤ, ਵਿਆਜ। ਪੰਜਾਬੀ, ਵਿਆਜ, ਬਿਆਜ] ਸੂਦ। ਯਥਾ- ‘ਨਿਤ ਬਢੈ ਬਿਆਜੁ’ (੧੧੯੫)।