ਬੂਝਤ

[ਕ੍ਰਿ:। ਦੇਖੋ, ‘ਬੁਝ ੨.’] ੧. ਬੁਝਦੀ, ਦੂਰ ਹੁੰਦੀ। ਯਥਾ- ‘ਬੂਝਤ ਨਾਹੀ ਲਹਰੇ’ (੨੧੫), ਬੁਝਦੀ ਨਹੀਂ (ਤ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀ) ਲਹਿਰ। ੨. [ਦੇਖੋ, ‘ਬੁਝ ੧.’] ਬੁੱਝੇ ਹੋਏ। ਯਥਾ- ‘ਬੂਝਤ ਦੀਪਕ ਮਿਲਤ ਤਿਲਤ’ (੯੮੭)।

« ਸ਼ਬਦਾਰਥ ਦੇ ਮੁੱਖ ਪੰਨੇ ਤੇ ਜਾਓ