ਬੇ ਮੁਹਤਾਜੇ

[ਗੁ। ਫ਼ਾਰਸੀ, ਬੇਮੁਹਤਾਜ। ਏ ਪੰਜਾਬੀ ਪ੍ਰਤੇ ਬਹੁ-ਵਚਨ ਦਾ] ਕਿਸੇ ਦੇ ਮੁਥਾਜ ਨਾ ਹੋਣ ਵਾਲੇ, ਰੱਜੇ ਪੁੱਜੇ, ਸੁਖੀ। ਯਥਾ- ‘ਪ੍ਰਭ ਕਉ ਸਿਮਰਹਿ ਸਿ ਬੇਮੁਹਤਾਜੇ’ (੨੬੩)।

« ਸ਼ਬਦਾਰਥ ਦੇ ਮੁੱਖ ਪੰਨੇ ਤੇ ਜਾਓ