ਬੋਵਹੁ

[ਕ੍ਰਿ:। ਦੇਖੋ, ‘ਬੋਵੈ’] ਬੀਜੋ। ਯਥਾ- ‘ਇਕੁ ਨਾਮੁ ਬੋਵਹੁ ਬੋਵਹੁ’ (੧੧੮੫)।