ਭਲਾ

[ਸੰ:। ਦੇਖੋ, ‘ਭਲ’] ੧. ਚੰਗਾ, ਸਰੇਸ਼ਟ, ਭਲਿਆਈ, ਭਲੀ ਸ਼ੈ। ਯਥਾ- ‘ਸਤਿਗੁਰ ਕੈ ਆਖਿਐ ਜੋ ਚਲੈ ਸੋ ਸਤਿ ਪੁਰਖੁ ਭਲ ਭਲਾ’ (੩੦੪)। ੨. [ਸੰਸਕ੍ਰਿਤ, ਭਲ੍ਹ੍ਹਲ। ਪੰਜਾਬੀ, ਭਾਲ, ਨੇਜ਼ਾ] ਨੇਜ਼ਾ। ਯਥਾ- ‘ਨਿਤ ਦੇਵਹਿ ਭਲਾ’ (੩੦੪), ਤੁਕ ਦਾ ਅਰਥ ਬਣੇਗਾ-ਇਸਤ੍ਰੀ ਕੁਬਚਨ ਦੇ ਨੇਜ਼ੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਮਾਰਦੀ ਹੈ।