ਭਿਤਾ

[ਸੰ:। ਸੰਸਕ੍ਰਿਤ, ਭਿਤ੍ਤਿ=ਕੰਧ। ਪਹਾੜੀ ਪੰਜਾਬੀ, ਭਿਤ=ਬੂਹਾ] ਕਿਵਾੜ, ਬੂਹਾ, ਤਖ਼ਤੇ। ਯਥਾ- ‘ਜੋ ਖੋਲ੍ਹ੍ਹੇ ਭਿਤਾ’ (੯੬੫)।