ਭੋਰਾਹਾ

[ਗੁ:। ਦੇਖੋ, ‘ਭੁਰਜੇਣ’] ੧. ਭੁਰ ਜਾਣ ਵਾਲੇ, ਨਾਸ਼ਵਾਨ। ਯਥਾ- ‘ਦਿਨ ਦੋਇ ਚਾਰਿ ਭੋਰਾਹਾ’ (੪੦੨)। ੨. [ਭੋਲਾਹਾ ਦਾ ਦੂਸਰਾ ਰੂਪ] ਭੁਲਾਉਣ ਵਾਲੇ।