ਮਖਸੂਦੁ

[ਸੰ:। ਅਰਬੀ, ਮਕ਼ਸੂਦ] ਤਾਤਪਰਜ, ਪ੍ਰਯੋਜਨ, ਭਾਵ ਲਾਹਾ, ਨਫ਼ਾ। ਯਥਾ- ‘ਵਣਜੁ ਕਰਹੁ ਮਖਸੂਦੁ ਲੈਹੁ’ (੪੧੮)।