ਮਣੀਏ

[ਸੰ:। ਸੰਸਕ੍ਰਿਤ, ਮਣਿ] ੧. ਮਣੀਆਂ, ਅਮੋਲਕ ਪੱਥਰ, ਭਾਵਾਰਥ ਜੀਵ। ਯਥਾ- ‘ਏਕੈ ਸੂਤਿ ਪਰੋਏ ਮਣੀਏ’ (੮੮੬), ਭਾਵ ਇਕ ਹੀ ਚੇਤਨ ਸੱਤਾ ਦੇ ਸੂਤ ਵਿਖੇ (ਮਣੀਏ) ਜੀਵ ਪਰੋਏ ਹੋਏ ਹਨ। ੨. ਮਣਕੇ। ਯਥਾ- ‘ਤੂੰ ਸੂਤੁ ਮਣੀਏ ਭੀ ਤੂੰ ਹੈ’ (੧੦੨)।