[ਸੰ:। ਸੰਸਕ੍ਰਿਤ, ਮੇਂਧੀ। ਪੰਜਾਬੀ, ਮਹਿੰਦੀ] ਮਹਿੰਦੀ ਇਕ ਬੂਟੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੇ ਪੱਤੇ ਪੀਸ ਕੇ, ਭਿਉਂ ਕੇ ਹੱਥਾਂ ਪੈਰਾਂ ਨੂੰ ਲਾਂਦੇ ਹਨ ਤੇ ਲਾਲ ਰੰਗ ਚੜ੍ਹਦਾ ਹੈ; ਮੰਗਲ ਸਮਿਆਂ ‘ਤੇ ਇਸਤ੍ਰੀਆਂ ਲਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਜਿੰਨੀ ਬਰੀਕ ਮਹਿੰਦੀ ਪਿਸੇ, ਓਨਾ ਰੰਗ ਚੰਗਾ ਚੜ੍ਹਦਾ ਹੈ। ਯਥਾ- ‘ਕਬੀਰ ਮਹਿੰਦੀ ਕਰਿ ਕੈ ਘਾਲਿਆ ਆਪੁ ਪੀਸਾਇ ਪੀਸਾਇ’ (੯੪੭)।
ਸ੍ਰੋਤ: ਭਾਈ ਵੀਰ ਸਿੰਘ ਸ਼ਬਦਾਰਥ
« ਸ਼ਬਦਾਰਥ ਦੇ ਮੁੱਖ ਪੰਨੇ ਤੇ ਜਾਓ