ਮਾਲ

[ਸੰ:। ਸੰਸਕ੍ਰਿਤ, ਮਾਲ = ਮਾਲਾ। ਪੰਜਾਬੀ, ਮਾਲ੍ਹ = ਟਿੰਡਾਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਜੋ ਵਗਦੇ ਖੂਹ ਨੂੰ ਪਾਂਦੇ ਹਨ] ੧. ਖੂਹ ਦੀ ਮਾਲਾ। ਯਥਾ- ‘ਕਰ ਹਰਿਹਟ ਮਾਲ ਟਿੰਡ ਪਰੋਵਹੁ ਤਿਸੁ ਭੀਤਰਿ ਮਨੁ ਜੋਵਹੁ’ (੧੧੭੧)। ੨. [ਸੰ:। ਫ਼ਾਰਸੀ, ਰੱਬ ਤੋਂ ਸਿਵਾ ਜਿਸ ਸ਼ੈ ਵਲ ਮਨ ਮਾਇਲ ਹੋਵੇ ਉਹ ਮਾਲ ਹੈ] ਮਾਲ, ਉਹ ਸਾਮਾਨ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮਾਲਕੀ ਨਾਲ ਆਦਮੀ ਧਨੀ ਹੋਵੇ। ਉਹ ਦੌਲਤ ਪਦਾਰਥ ਵੀ ਹੈ ਤੇ ਗਊ ਮੈਂਹ ਆਦਿ ਜਾਨਵਰ ਵੀ ਮਾਲ ਹਨ; ਜਾਇਦਾਦ, ਦੌਲਤ। ਯਥਾ- ‘ਮਾਲੁ ਮੁਸਾਵੈ’ (੧੪੧), ਮਾਲ ਤੋਂ ਮਨ ਨੂੰ ਸਾਫ਼ ਕਰੇ। ਤਥਾ-’ਮਨੁ ਮੋਤੀ ਹੈ ਤਿਸਕਾ ਮਾਲੁ’ (੪੧੪)। ਦੇਖੋ, ‘ਅਵਲ’