ਮੰਞੁ

[ਸ: ਨਾ:। ਸੰਸਕ੍ਰਿਤ, ਅਹਮ੍ਹ੍ਹ। ਪੁ: ਪੰਜਾਬੀ, ਮੰਞ] ਮੈਂ। ਯਥਾ- ‘ਮੰਞੁ ਕੁਚਜੀ ਅੰਮਾਵਣਿ ਡੋਸੜੈ’ (੭੬੨), ਮੈਂ ਖੋਟੇ ਕਰਮਾਂ ਵਾਲੀ, ਅਗਿਣਤ ਗੁਨਾਹ ਹਨ (ਮੇਰੇ ਵਿਚ)।