ਰਉ

[ਕ੍ਰਿ:। ਦੇਖੋ, ‘ਰਾਇਸਾ’। ਰਮਣਾ ਤੋਂ ਰਵਣਾ, ਇਸ ਤੋਂ ਰਉਣਾ। ਰਉ=ਕਹੁ] ੧. ਉਚਾਰਨ ਕਰ। ਯਥਾ- ‘ਰਾਮ ਰਉ ਨਿਤ ਨੀਤਿ’ (੧੦੧੭)। ੨. [ਕ੍ਰਿ:। ਫ਼ਾਰਸੀ, ਰੌ, ਰਫ਼ਤਨ (=ਜਾਣੀ) ਤੋਂ। ਪੰਜਾਬੀ, ਰੌ=ਜਿਧਰ ਕਿਸੇ ਦਾ ਝੁਕਾ ਹੋਵੇ, ਜਿਵੇਂ ਦਰਿਆ ਦਾ ਰੌ ਦੱਖਣ ਨੂੰ ਹੈ, ਰਾਜੇ ਦਾ ਰੌ ਵਜ਼ੀਰ ਦੇ ਪੱਖ ਦਾ ਹੈ] ਵਹਿਣ, ਝੁਕਾਉ, ਰੁਖ਼, ਮਨ ਦੀ ਲਗਨ। ਯਥਾ- ‘ਏਨੀ ਫੁਲੀ ਰਉ ਕਰੇ ਅਵਰ ਕਿ ਚੁਣੀਅਹਿ ਡਾਲ’ (੭੯੧), ਇਨ੍ਹਾਂ ਫੁੱਲਾਂ ਵਲ ਰੁਖ਼ ਕਰੇ (ਭਾਵ ਇਕੱਠੇ ਕਰਨ ਤੇ ਮਾਲਾ ਗੁੰਦਣ ਵਿੱਚ ਲੱਗੇ), ਹੋਰ ਡਾਲੀਆਂ ਕਾਹਨੂੰ ਚੁਣੇ।