ਰਬ

[ਸੰ:। ਅਰਬੀ, ਰੱਬ] ੧. ਮਾਲਕ, ਪਾਲਣਹਾਰ, ਪਰਮੇਸ਼ਰ। ਯਥਾ- ‘ਰਬ ਕੀ ਰਜਾਇ ਮੰਨੇ ਸਿਰ ਉਪਰਿ’ (੧੪੧), ਤਥਾ-’ਫਰੀਦਾ ਰਬ ਖਜੂਰੀ ਪਕੀਆਂ ਮਾਖਿਅ ਨਈ ਵਹੰਨਿ’ (੧੩੮੨)। ੨. ਅਰਬ ਦੇਸ਼ ਵਿਚ ਵੈਸਾਖ ਜੇਠ ਦੇ ਮੌਸਮ ਨੂੰ ਰਬੀਅ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਸਾਡੇ ਦੇਸ਼ ਦਾ ਹੁਨਾਲ, ਜਦੋਂ ਖਜੂਰਾਂ ਪੱਕਦੀਆਂ ਹਨ।