[ਸੰ:। ਦੇਖੋ, ਉਪਰਲਾ ਪਦ । ਈ, ਪੰਜਾਬੀ ਪ੍ਰਤ੍ਯਯ] ੧. ਜਿਸ ਦਾ ਇਤਬਾਰ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਜੋ ਮੁਅਤਬਰ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਜਿਸ ਪੁਰ ਭਰੋਸਾ ਨਾ ਹੋਵੇ। ਯਥਾ: ‘ਨਿੰਦਾ ਚਿੰਦਾ ਕਰਹਿ ਪਰਾਈ ਝੂਠੀ ਲਾ ਇਤਬਾਰੀ’ (੧੫੫), ਜੋ ਪਰਾਈ ਨਿੰਦਾ ਤੇ ਉਸਤਤਿ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਓਹ ਝੂਠੇ ਬੇ-ਭਰੋਸੇ ਵਾਲੇ ਹਨ। ੨. [ਭਾ: ਸੰ:] ਐਸੀ ਗੱਲ ਜਿਸ ਦਾ ਇਤਬਾਰ ਨਾ ਹੋ ਸਕੇ, ਝੂਠੀ ਗੱਲ, ਨਿੰਦਾ, ਚੁਗਲੀ। ਯਥਾ- ‘ਕੰਨੀ ਸੂਤਕੁ ਕੰਨਿ ਪੈ ਲਾ ਇਤਬਾਰੀ ਖਾਹਿ’ (੪੭੨), ਕੰਨਾਂ ਦਾ ਸੂਤਕ (ਇਹ ਹੈ ਕਿ) ਕੰਡੂ ਪਿਛੇ ਬੇ-ਇਤਬਾਰੀ ਗੱਲ (ਨਿੰਦਾ ਯਾ ਚੁਗਲੀ) ਦਾ ਸੁਆਦ ਲਵੇ।
ਸ੍ਰੋਤ: ਭਾਈ ਵੀਰ ਸਿੰਘ ਸ਼ਬਦਾਰਥ
« ਸ਼ਬਦਾਰਥ ਦੇ ਮੁੱਖ ਪੰਨੇ ਤੇ ਜਾਓ