ਲਾਵਣੁ

[ਸੰ:। ਸੰਸਕ੍ਰਿਤ, ਲਾਵਣ=ਉਹ ਸ਼ੈ ਜੋ ਲੂਣ ਪਾ ਕੇ ਪਕਾਈ ਜਾਵੇ] ੧. ਸਲੂਣਾ, ਭਾਜੀ, ਤਰਕਾਰੀ, ਜੋ ਰੋਟੀ ਨਾਲ ਖਾਧੀ ਜਾਵੇ। ਯਥਾ- ‘ਮੂ ਲਾਵਣ ਥੀ ਵਿਥਰਾ’ (੧੦੯੮), ਤਥਾ-’ਲਾਵਣੁ ਮੇਰੀ ਭੁਖ’ (੧੩੭੯)। ੨. ਲਗਾਵਣ। ਦੇਖੋ, ਅਗਲਾ ਪਦ।