ਲਾਹਾ

[ਕ੍ਰਿ:। ਸੰਸਕ੍ਰਿਤ, ਲਾਭ। ਪੰਜਾਬੀ, ਲਾਹਾ] ੧. ਲਾਭ, ਖੱਟੀ। ਯਥਾ- ‘ਲਾਹਾ ਨਾਮੁ ਪੂੰਜੀ ਵੇਸਾਹੁ’ (੯੩੧)। ੨. [ਦੇਖੋ, ‘ਲਹਿ ੨.’] ਦੂਰ ਕਰਕੇ, ਉਤਾਰ ਕੇ। ਯਥਾ- ‘ਲਾਹਿ ਪਰਦਾ ਠਾਕੁਰੁ ਜਉ ਭੇਟਿਓ’ (੨੧੫)।