ਲੜੁ

[ਸੰ:। ਪੰਜਾਬੀ] ੧. ਕਪੜੇ ਦਾ ਸਿਰਾ, ਪੱਲਾ, ਦਾਮਨ। ਯਥਾ- ‘ਜੇ ਜਾਣਾ ਲੜੁ ਛਿਜਣਾ’ (੧੩੭੮)। ੧. ਲੜ ਲਾਉਣਾ=ਆਪਣੇ ਪਿਆਰ ਮੰਡਲ ਵਿੱਚ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰਨਾ* । ਯਥਾ- ‘ਨਾਨਕ ਲੜਿ ਲਾਇ ਉਧਾਰਿਅਨੁ’ (੩੨੩)। ੩. ਲੜਨਾ ਤੋਂ ਲੜ=ਜੁਧ ਕਰ। *ਲਾਵਾਂ ਵੇਲੇ ਮਰਦ ਦਾ ਲੜ ਤੀਵੀਂ ਨੂੰ ਫੜਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਇਸ ਤੋਂ ਲੜ ਲਾਉਣਾ, ਲੜ ਲੱਗਣਾ ਮੁਹਾਵਰਾ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ : ਕਿਸੇ ਦਾ ਕਿਸੇ ਨਾਲ ਸਦਾ ਨਿਭਣ ਤੇ ਅੰਗ ਪਾਲਣ ਦਾ ਨੇਮ ਹੋ ਜਾਣਾ। ਲੜ ਲਾਉਣਾ-ਆਪਣੇ ਪਿਆਰ-ਮੰਡਲ ਵਿੱਚ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰਨਾ, ਇਸਤ੍ਰੀ ਚੇਲਾ ਆਦਿ ਬਨਾਉਣਾ।

« ਸ਼ਬਦਾਰਥ ਦੇ ਮੁੱਖ ਪੰਨੇ ਤੇ ਜਾਓ