ਵਿਸਟਾ

[ਸੰ:। ਸੰਸਕ੍ਰਿਤ, ਵਿਸ੍ਟਾ] ਗੰਦਗੀ, ਮੈਲ। ਯਥਾ- ‘ਸੋ ਪ੍ਰਭ ਚਿਤਿ ਨ ਆਵਈ ਵਿਸਟਾ ਕੇ ਕੀਰੇ’ (੭੦੭), ਤਥਾ-’ਵਿਸਟਾ ਅੰਦਰਿ ਵਾਸੁ ਹੈ’ (੫੯੧)।